از روي موبايل نميفهمم ، 

روزهاي سختي كه تمام شد نميفهمم ، اما حالا همه چيز را مو به مو ، نقطه به نقطه ميفهمم . 

درد تمام شد اما جاي آن زخم ، مثل زخم پريدن حلوا روي دستم ماند ، 

چاقو رابيرون كشيدم ، رفتم بيمارستان و منتظر ماندم تا نجاتم دهند . 

نجاتم دادند ؟ 

نه خودم ، زخمم را دوخته ام ، مرهم گذاشته ام ، جايش مانده . 

زمان ميبرد اما ميرود ، من بد زخمم ، تنم كه ميسوزد يا ميبرد يا ميتركد  يا له ميشود قلبم جايش نميرود ، خودش رفته اما جايش نميرود ، 

جاي اين زخمها هميشه مي ماند . 

نميدانم چندم كی  است يا كي ميرود ، اما ميدانم اينجاست و دارد كه كم رنگ ميشود . 

من فقط نگاه ميكنم .  

شبي از شبهاي فوريه ٢٠٢٠ .