از نو

از حمام بیرون میایم به زور ،با حوله بر تن و سر روی تخت دراز میکشم . روز سی و دوم قرنطینه است . کسل و بی حوصله حتی بعد از حمام داغ و نمک دریایی که برایم در وان ریخته . 

روی تخت دراز میکشم . با یک لیوان شراب سفید خنک کنار تختم میاید . دست به تنم میکشد و میگوید : 

درستش میکنی . حالا که دیگر همه چیز میدانی «تو »درستش میکنی ، میدانم . و من هستم ، از حالا به بعد همیشه هستم که میدانم اینکه تن نازکش لمیده به تخت کیست حالا . 

نگاهش میکنم ، لبم میلرزد (که چقدر بدم میاید که یاد آخرین بار لرزش لبم دو ساعت قبل از فرودگاه افتادم ) اشکم که حلقه میزند ، میداند حتما خیلی خیلی برایم سخت شده که گریه میکنم . 

کنارم دراز میکشد . دستش را دور کمرم میاندازد و پس گردنم را بو میکند و میگوید :

میدانی چقدر خوش بویی ؟ 

با اخم میگویم : همین الان از حمام اومدم 

میگوید:  نه نه حتی از سر کار یا هم میایی همینقدر خوش بویی . 

میخندم . میدانم 

میگوید : چقدر نازکی مثل دل ات . نه مثل روح عزیزت 

میگویم : چه فایده حالا که دلم ترکیده . 

میگوید : 

من کنار تو هستم از همین حالا . به تو خواهم گفت و نشان میدهم که «عشق »یعنی چه . به تو معنای اعتماد و صداقت را نشان خواهم داد . 

میگویم : اینهمه راه آمده ایی همین را بگویی؟ 

میگوید : نه . چیزی نمیگویم! نشان میدهم به تو که تا همیشه کنار تو خواهم ماند . 

اینبار تا همیشه . 

من همه آن گذشته را جبران میکنم 

برای تو 

یگانه 

تو .